Niet mogen of kunnen rouwen geeft stagnatie in de relationele balansen

Nagy noemde dit ‘heimelijke opschorting van rouw’. Deze opschorting kan ontstaan als er in huidige of vorige generaties geen ruimte was om verlies te verwerken. Als er een delegaat wordt doorgegeven dat je niet moet praten over verlies, kan het moeilijk gedeeld en verwerkt worden.

Het is dan ook ook er moeilijk om iemand te geven of steun te ontvangen. Het verlies blijft dan altijd op de achtergrond aanwezig en kinderen groeien op met een ouder of ouders die het verdriet niet kunnen uiten, maar wel voelen. En kinderen voelen op hun beurt het verdriet van ouders en gaan het verdriet meedragen.

Door het samen met betrokkenen maken van een genogram over het liefst vijf generaties, komen de feiten die verbonden zijn met verlies aan het licht. In vrijwel alle families zijn er belangrijke feiten van ziekte van ouders of kinderen, het overlijden van mensen op jonge leeftijd, oorlogsgeweld en ongelukken die vandaag de dag nog steeds het leven beïnvloeden. Hiermee kan verlies ook op een veilige manier bespreekbaar worden gemaakt en kan opschorting van rouw worden omgezet in het samen verwerken van verdriet.

Dit geeft ruimte voor dialoog en daarmee het omzetten van delegaten in legaten voor de toekomst.